صفت مفعولی بر آنچه فعل بر او واقع شده باشد، دلالت می کند، مانند: پوشیده، برده. یعنی آنچه، پوشیدن و بردن بر او واقع شده باشد و علامت آن "ه" ماقبل مفتوح است که در آخر فعل ماضی در می آید.
ترکیبات صفت مفعولی از این قرار است:
1- آن که صفت را مقدم داشته، اضافه کنند،
مانند: پروده ی نعمت، آلوده ی منت.
2- با تقدیم صفت و حذف حرکت اضافه،
مانند: آلوده نظر
3- آن که صفت را در آخر آورند و هیچ تغییری ندهند،
مثل: خوا آلوده، شراب آلوده
4- مانند نوع سوم ولی با حذف علامت صفت،
مثل: خاک آلود، نعمت پرورد، دستپخت
5- با تاخیر صفت و حذف "ده" از پایان آن، چنانکه به ترکیب صفت فاعلی شبیه باشد:
پناه پرور، دست پرور
هر گاه بخواهند صفت مفعولی را که تخفیف یافته، جمع ببندند آن را به حال اول بر می گردانند،
مثلا: دست پروردگان
ولی در تخفیف صفت فاعلی برگردانیدن به حال اصلی لازم نیست،
مثل: گردنکشان، سرافرازان، نامداران